Nieuws: Eind goed, al goed

donderdag 18 februari 2010
Terug in Mendoza

Hallo basis Meppel, familie, vrienden, collega´s en andere belangstellenden.

De zon schijnt in Mendoza en het bier en de Bife de Chorizo zijn geweldig.
Gisteren toch maar even naar het ziekenhuis geweest om foto´s te maken en het blijkt dat m´n 7de rib aan de rugzijde gebroken is en aan de voorzijde op ongeveer dezelfde hoogte twee kneuzingen. Ga dus na dit bericht maar een beetje bij het zwembad in de zon liggen en rust nemen terwijl de rest Mendoza verovert.

De top is binnen zoals jullie al weten. We zijn de 11de meteen vanuit Nido op 5500m met zoveel  materiaal, eten en brandstof als nodig naar Camp Colera op 6000m gegaan. Normaal doen we dat in twee keer maar iedereen voelde zich goed genoeg om door te drukken en ik vertrouwde het weer niet helemaal. We hebben steeds te kampen gehad met veel wind en dat voorspelt op deze berg meestal niet veel goeds. Het was zwaar om alles in één keer mee omhoog te nemen maar we waren van plan om de volgende dag een toppoging te doen. Bart en Marcel voelden zich ´s avonds niet  helemaal ok en de afspraak was dat iedereen die zich in staat voelde om te gaan op 12 febr om 06:00 uur klaar zou staan om te vertrekken. Als het weer goed zou blijven zou ik dan met de anderen de 13de of 14de eventueel nog een poging doen.

Het was koud en donker toen we vertrokken maar toen de zon op kwam werd het wat beter. Wel hadden we constant een harde wind op kop of van opzij. We lagen redelijk op schema toen we op Independiente (6400m) aankwamen. Na een korte rustpauze zijn we richting Canaletta gegaan. De wind was nog steeds hard en af en toe wolkenflarden waardoor het zicht niet optimaal was. Onder aan de Canaletta hebben we opnieuw gepauzeerd om daarna aan de laatste 350m te beginnen.  We hadden de tijdslimiet gezet op +/- 16:00 uur op de top en om 16:30 beginnen met afdalen. We zouden tot 21:00 uur daglicht hebben dus dat moest kunnen. Vooral het laatste stuk was zwaar. Het zicht was af en toe slecht en de wind bleef ons parten spelen. Toch heb ik er vanaf het moment dat we halverwege de Canaletta zaten niet meer aan getwijfeld dat we de top op tijd zouden halen. Op de top was het erg koud en nadat we snel wat foto´s hadden gemaakt zijn we af gaan dalen. Rond 20:00 uur waren we terug in Camp Colera waar we enthousiast werden ontvangen door Bart en Marcel. Ik had toen nog hoop dat we na een dag rust met z´n drieën de 14de nog een keer omhoog zouden kunnen gaan.

De nacht van 12 op 13 febr. brak de hel los. Snoeiharde wind, een hels kabaal van het klapperende tentdoek en niemand heeft die nacht een oog dicht gedaan. De tent van Bart en Marcel begaf het en ze hadden alleen nog wat bescherming van de binnen tent. Zodra het licht was ben ik rond gegaan om de toestand op te nemen en alleen Mart en Jes en Sieto en Jan Paul konden nog wat water warm maken. Voor Bart, Marcel en mij was dat onmogelijk vanwege de wind. Er zat niets anders op dan zo snel mogelijk af te dalen naar BC. Bart en Marcel zijn meteen omlaag gegaan en hebben zoveel mogelijk meegenomen van wat in Nido was achter gebleven. De restanten van hun tent hebben we achter moeten laten. We hebben daarna één voor één de andere tenten afgebroken en zijn aan de afdaling begonnen. Rondom ons heen waren andere groepen ook bezig met inpakken. De afdaling met de zware rugzakken was geen pretje. Jes had last van bronchitis en de hoestbuien benamen haar regelmatig de adem en er is al niet zoveel lucht op die hoogte. Mart had opgezwollen tenen en voor mij was het ook geen feest om omlaag te komen. Maar goed, we waren allemaal min of meer heelhuids door de storm gekomen.

Jes en Mart zijn uiteindelijk te paard terug gegaan naar de Gate. Mart kon echt niet nog eens 8 uur lopen met haar opgezwollen voeten en voor Jes was het ook beter om niet te veel inspanning meer te leveren vanwege haar hoestbuien. Met z´n vijven zijn we terug gelopen en Jes en Mart zijn een dag later gekomen omdat er eerst paarden geregeld moesten worden.

Nu genieten we allemaal van de zomer in Mendoza, van de luxe van het hotel, het eten en alles wat er bij hoort. De groep is intussen ook een beetje gegroeid.
Mark, een Australiër, die ik al eerder in Pakistan had ontmoet was ook in BC en hij is bij ons aangehaakt. Hij maakte in 2008 deel uit van de K2 expeditie van Wilco van Rooyen en ik was met de trekking groep bij hen in K2 base camp. Klein wereldje toch.
Gisteravond liepen we 3 klimmers uit Guatamala tegen het lijf die ook bij ons in BC zaten. Vanavond gaan we weer met z´n allen uit eten en natuurlijk het nodige bier en veel verhalen. Heel erg leuk allemaal.

Ter afsluiting van het verslag van deze expeditie wil ik nog graag het volgende kwijt.
Iedereen bedankt voor de smsjes naar onze satelliettelefoon. We konden ze niet allemaal beantwoorden want we moesten de batterijen sparen voor eventuele noodgevallen. Maar het was heel leuk om ze te ontvangen. HT thuisbasis bedankt voor de weerberichten en ondersteuning.
Maar boven alles dank aan dit team. Ik schreef al eerder dat het een geoliede machine was. Wat mij betreft is het niet zo belangrijk wie wel en niet op de top was. We hebben als team gewerkt en het team heeft dit succes geboekt. Iedereen heeft iedereen ondersteund op de dagen dat het niet zo lekker ging. Iedereen heeft evenveel bijgedragen aan het slagen van deze expeditie. Signora Aconcagua heeft soms barre kuren en die moet je wel serieus nemen. Heb je op het moment dat een toppoging mogelijk is net een slechte dag dan is het domme pech als deze majestueuze dame de dagen daarna ook wispelturig blijft. Het is niet anders. Nogmaals allemaal bedankt voor jullie enorme inzet en ondersteuning.
Ik hoop dat ik jullie in de toekomst opnieuw in mijn groep zie verschijnen. Of op een volgende berg of een mooie trekking.

Jan Midde
Expeditieleider Aconcagua 2010

« Terug naar het nieuwsoverzicht